| Strefa | Projektowa temperatura zewnętrzna θe | Średnia roczna temperatura θm,e | Gdzie (orientacyjnie) |
|---|---|---|---|
| I | −16 °C | 7,7 °C | pas nadmorski i zachodnie krańce kraju |
| II | −18 °C | 7,9 °C | zachodnia część kraju |
| III | −20 °C | 7,6 °C | centrum i południe kraju |
| IV | −22 °C | 6,9 °C | wschód i północny wschód kraju |
| V | −24 °C | 5,5 °C | Suwalszczyzna i obszary górskie |
Wartości θe i θm,e według załącznika krajowego PN-EN 12831 (podział na strefy odpowiada dawnej normie PN-82/B-02403). Przebieg granic stref odczytuj z mapy w normie – kolumna „gdzie” opisuje je tylko ogólnie.
Czym jest strefa klimatyczna w budownictwie?
W budownictwie i instalatorstwie „strefa klimatyczna” nie oznacza strefy klimatu w sensie geograficznym, tylko obszar o tej samej projektowej temperaturze zewnętrznej θe. To umowna, bardzo niska temperatura zimowa – taka, jaka zdarza się w danym regionie rzadko, ale regularnie – dla której oblicza się projektowe obciążenie cieplne budynku, czyli moc, jaką musi mieć źródło ciepła, by utrzymać w pomieszczeniach temperaturę wewnętrzną (zwykle 20 °C) w najzimniejsze dni.
Polska jest podzielona na pięć stref, od −16 °C do −24 °C, co 2 °C. Najcieplejsza strefa I obejmuje wybrzeże i zachód kraju, gdzie zimy łagodzi Atlantyk i Bałtyk. Najzimniejsza strefa V to Suwalszczyzna i obszary górskie. Ta sama moc grzewcza, która wystarczy w domu w Szczecinie, może okazać się za mała w identycznym budynku w Suwałkach.
Do czego służą strefy klimatyczne?
- obliczanie obciążenia cieplnego budynku (PN-EN 12831-1) i doboru grzejników, pieca, kotła lub pompy ciepła,
- dobór pompy ciepła – moc przy temperaturze projektowej, punkt biwalentny, ewentualna grzałka szczytowa,
- średnia roczna temperatura θm,e – do obliczeń strat ciepła do gruntu,
- projektowanie wentylacji i rekuperacji oraz ochrona przed zamarzaniem wymienników,
- ocena, czy parametry okien, drzwi i przegród są dopasowane do lokalnych warunków.
Strefy klimatyczne latem
Dla chłodzenia i klimatyzacji dawna norma PN-76/B-03420 (wycofana w 2011 r.) dzieliła Polskę na dwie strefy letnie: strefa I – pas nadmorski, obliczeniowa temperatura +28 °C i wilgotność 52%, oraz strefa II – reszta kraju, +30 °C i 45%. Wartości te bywają nadal stosowane pomocniczo przy doborze klimatyzatorów, choć coraz częstsze upały powyżej 30 °C sprawiają, że projektanci przyjmują wyższe temperatury.
Dlaczego zima robi się łagodniejsza, a strefy zostają?
Wartości projektowe opisują rzadkie zdarzenia, a nie średnią zimę, więc przyjmuje się je z zapasem bezpieczeństwa – ogrzewanie musi dać radę także w wyjątkowo mroźny tydzień. Mapa poniżej pokazuje, jak z zachodu na wschód spadają średnie temperatury minimalne stycznia z lat 2001–2020 – to ten sam kierunek, w którym rosną numery stref. To nie jest mapa stref normowych, tylko ilustracja przyczyny podziału.
Dane: NASA POWER 2001–2020, miasta GeoNames powyżej 15 tys. mieszkańców. Najedź na punkt, aby zobaczyć wartość.
